Przepowiednia Piotra Cholewy


Relacja ze snu Antoniego Cholewy, zapisana 5. stycznia 2018 r.


Kontakt


Przepowiednia Piotra Cholewy (pobierz plik PDF)


Sen Antoniego Cholewy (pobierz plik PDF)




VII. PRZYPIS DOTYCZĄCY NEFILIM, ANAKIM

1. Nefilim (hebr. נפלים – giganci lub upadli) – w hebrajskich i wczesnochrześcijańskich pismach ludzie o gigantycznym wzroście (3–10 m), urodzeni wskutek obcowania „synów Bożych”, tj. czczących Boga, z „córami człowieczymi”, potomkiniami Kaina. (Wikipedia)

2. Oryginalny tekst z Biblii Tysiąclecia:
„1 A kiedy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi, rodziły im się córki. 2 Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne, brali je sobie za żony, wszystkie, jakie im się tylko podobały.

3 Wtedy Bóg rzekł: „Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż
człowiek jest istotą cielesną: niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat”.

4 A w owych czasach byli na ziemi giganci; a także później, gdy synowie Boga zbliżali się do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to więc owi mocarze, mający sławę w owych dawnych czasach”.

Komentarz do tego fragmentu z tzw. Biblii Poznańskiej (Poznań 1973, s. 17): „Zagadkowy ten tekst pochodzi z tradycji jahwistycznej. Nie jest wykluczone, że stanowi on rodzaj sagi… o wschodnich herosach – tytanach (nefilim) i uprawianej przez nich rozpuście; hagiograf wykorzystał tę legendę jako drastyczny obraz upadku moralnego na świecie… Za chybioną jednak trzeba uznać hipotezę Filona, Flawiusza oraz kilku Ojców, dopatrujących się w nich upadłych aniołów; niemożliwy jest przecież upadek cielesny u istot duchowych…(s. 17) [zastanawiające jest ostatnie zdanie – tłumacze tej Biblii zdecydowanie potępiają hipotezę nefilim jako upadłych aniołów.

3. W Starym Testamencie ci „niebiańscy” goście nazywają się również „Anakim” (dosł.: o długich szyjach), w: Księga Liczb.

Księga Liczb podaje, że w Kanaanie żyli potomkowie olbrzymów. Po wyjściu z Egiptu Hebrajczycy dotarli do Kanaanu. Do miasta Hebron zostali wysłani zwiadowcy. Po powrocie z misji do obozu Hebrajczyków na pustyni, szpiedzy donieśli, że widzieli w kraju olbrzymów:

Widzieliśmy tam nawet olbrzymów – Anakici pochodzą od olbrzymów – a w porównaniu z nimi wydaliśmy się sobie jak szarańcza i takimi byliśmy w ich oczach[8].

− Anak, Enak (o długiej szyi) ­ syn Arby. Jego potomkowie Anakici byli olbrzymami, których bali się wysłańcy Mojżesza.

4. Nefilim w agadach talmudycznych

Według Agad talmudycznych aniołowie zstąpili na Ziemię z polecenia Boga. Wkrótce potem ożenili się ze śmiertelnymi kobietami, a z tych związków zrodzili się giganci. Dwaj synowie upadłego anioła (grigori) Simchaziego, Hamija i Haja, mieli prorocze sny, iż wkrótce na Ziemię zostanie zesłany potop. Gdy już nastąpił, jeden z gigantów, Og, król Baszanu, uratował swoje życie, bowiem uprosił Noego o wpuszczenie go do Arki

5. Nefilim w apokryfach Starego Testamentu

Apokryficzna etiopska Księga Henocha, której część pierwsza, zwana Księgą czuwających, rozwija przekaz Księgi Rodzaju 6, 1­4. Traktuje o łączeniu się synów Bożych z córkami ludzkimi (Hen 6­36). Z tych związków poczęci zostali giganci, którym przypisywało się czynienie zła na Ziemi, za co na ludzkość został sprowadzony potop.

Aniołowie ujrzeli kobiety ziemskie i za namową ich dowódcy, Szemihaza, złożyli przysięgę, że spłodzą z nimi dzieci. Dwustu aniołów zstąpiło na Ziemię, każdy wybrał sobie kobietę, którą nauczył czarów i zaklęć. Ze związków tych narodzili się giganci, wysocy na trzy tysiące łokci. Ponieważ ludzie nie mogli ich utrzymać, giganci obrócili się przeciwko nim. Księga Henocha przedstawia nefilim jako istoty niegodziwe, niszczące ziemię, zabijające ludzi i praktykujące kanibalizm. Jako potomkowie aniołów duchy nefilim nie mogły umrzeć tak jak ludzie podczas potopu, została im odebrana tylko ich ziemska powłoka, sami natomiast pozostali na Ziemi w postaci bezcielesnych demonów. Odtąd nękają ludzkość tak, jak robili to w czasach przed potopem, zazdroszcząc śmiertelnikom ciał i możliwości zbawienia.

Analogiczną legendę o pochodzeniu nefilim ze związków upadłych aniołów ze śmiertelnymi kobietami podaje Księga Jubileuszów. Według tego apokryfu Bóg w akcie gniewu za ich niegodziwości zesłał na nich szał i giganci pozabijali się nawzajem.

6. Fragmenty z książki Roberta Gravesa, Mity hebrajskie:

SYNOWIE BOŻY I CÓRKI LUDZKIE

a) W dziesiątym pokoleniu ród Adama ogromnie się rozrósł. Wobec braku towarzystwa kobiet aniołowie znani jako “synowie Boży” wybrali sobie żony spośród pięknych córek ludzkich. Dzieci zrodzone z tych związków odziedziczyłyby życie wieczne po ojcach, gdyby Bóg nie oświadczył: “Niech mój duch nie pozostaje w ciele na zawsze! Od tej pory lata życia człowieka ograniczone będą do stu dwudziestu”.

b) Nowymi stworzeniami byli olbrzymi, znani jako “Upadli”. Ich niegodziwość spowodowała, że Bóg zmiótł z powierzchni ziemi wszystkich mężczyzn i kobiety wraz z olbrzymami, którzy ich zdeprawowali.

c) Synowie Boży zostali zesłani, żeby uczyć ludzkość prawdy i sprawiedliwości. I rzeczywiście ­ przez trzysta lat nauczyli syna Kaina, Henocha, wszystkich sekretów nieba i ziemi. Jednakże później zapałali pożądaniem do kobiet śmiertelnych i zbrukali się stosunkami seksualnymi. Henoch odnotował nie tylko ich boskie pouczenia, lecz również ich późniejsze popadniecie w niełaskę. Zanim nastał ich koniec, zadowalali się niewybrednie dziewicami, matronami, mężczyznami i zwierzętami2. (graves,… OD S. 85…) Inni jednakże uważają synów Bożych za pobożnych potomków Seta, zaś córki ludzkie za grzesznych potomków Kaina­wyjaśniając, że gdy Abel umarł bezdzietnie, ludzkość podzieliła się wkrótce na dwa plemiona, mianowicie Kainitów, którzy z wyjątkiem Henocha byli całkowicie źli, i Setytów, którzy byli całkowicie sprawiedliwi. Owi Setyci zamieszkiwali Świętą Górę na dalekiej północy, niedaleko Groty Skarbu ­ niektórzy sądzą, że była nią góra Hermon. Kainici żyli oddzielnie w dolinie położonej na zachód. Adam na łożu śmierci nakazał Setowi, by oddzielił swe plemię od Kainitów. Każdy setycki patriarcha publicznie powtarzał ten rozkaz z pokolenia na pokolenie. Setyci byli nadzwyczaj wysocy, podobnie jak ich przodek, a żyjąc tak blisko bramy raju, zyskali przydomek “dzieci Bożych”.

Pogląd Józefa Flawiusza, że synowie Boży byli aniołami, przetrwał kilka wieków mimo klątwy Szymona ben Jochaja. Dopiero znacznie później, bo w VIII w. n.e., Rabbi Eliezer przekazuje w midraszu: “Aniołowie strąceni z nieba ujrzeli, jak córki Kaina przechadzały się, odsłaniając intymne części ciała, z oczyma pomalowanymi antymonem ­ jak prostytutki. Następnie zostali przez nie uwiedzeni i wybrali sobie żony spośród nich”. Rabbiego Joszuę ben Qorcha, literalistę, trapił szczegół techniczny: “Czy to możliwe, żeby aniołowie, którzy są płonącym ogniem, mogli odbywać stosunki seksualne tak, by nie poparzyć swoich narzeczonych od wewnątrz?” Zdecydował, że “kiedy aniołowie ci spadli z nieba, ich siła i postura zostaty zredukowane do siły i postury śmiertelników, a ich ogień zamienił się w ciało”.

Nefilim („upadli”) nosili wiele innych imion plemiennych, takich jak Emim (“potworności”), Refa’im (“osłabiający”), Gibborim (“wielcy bohaterowie”), Zamzummim (“dokonujący wyczynów”), Anakim (“o długich szyjach” lub “noszący naszyjniki”), Awwim (“niszczyciele” lub “węże”). Jeden z Nefilim, zwany Arba, zbudował podobno miasto Hebron, zwane po nim “Kiriat­Arba” i został ojcem Anaka, którego trzech synów, Szeszaja, Achimana i Talmaja, przepędził później Kaleb, towarzysz Jozuego. Jednakże ponieważ arba znaczy po hebrajsku “cztery”, Kiriat­Arba mogło początkowo oznaczać “miasto czterech”, co odnosi się do jego czterech dzielnic mitycznie powiązanych z klanami Anakitów: samego Anaka i jego “synów” ­ Szeszaja, Achimana i Talmaja.